روح انسان راضی نمی شود که مثل بدن، فقط در زمان خودش زندگی کند.

کاش هر دفعه جوری نمیشد که من از خودم بدم بیاد...

روز اول چه کسی معنی عشق و دوست داشتن رو تعیین و تعریف کرد؟

جرمم این دان که

ز جان دوست ترت می دارم...

اشکال نداره حالا نهایتا توی دلت میگی:

مردشور خودت و دوست داشتنت رو ببرن و درضمن دوست

داشتنت بخوره توی اون سرت :)

باور کن اگه چاره ای بود هر دومون رو خلاص

می کردم. باور کن...

این دفعه اگه دیدمت دیگه می تونم کامل راجع به این

جریانات صحبت کنم!

ما هیچ تر از هیچ پِی هیچ دویدیم، جز هیچ در این پیج دگر هیچ ندیدیم...

می خوای بدونی من چطوری بزرگ شدم

و قد کشیدم؟

با زخم بر زخم گذاشتن!

به خاطر همین هست که احساس

می کنم، همه ی وجودم درد می کنه.

و هر بار که فکر کردم یکی از زخم هام

درمان شده، دوباره سر باز کرد...

ما ادم ها همیشه بدهکار خومون می مونیم.

و بدهکار از دنیا میریم چون زندگی کوتاه تر از

اونی هست که بدهی ها رو با خودمون صاف کنیم!

به خاطر همینه که حسرت ها هم باهامون دفن میشن...

و هر چی جوان تر ، بار بدهی و حسرت هم بیشتر!

راستی ما چرا اینقدر از خودمون توقع داریم!

مگه غیر از اینه که فقط یه ادمیم؟

اول و آخرش همه ما ناکام از این دنیای لعنتی میریم! همه ما ناکام یک سری چیزها هستیم که روزی روزگاری با بندبند وجودمون اون ها رو خواستیم اما نشد که نشد! یعنی نمیشد که بشه... چه خواسته ها و حسرت هایی که با خودمون دفن نمیشن. چه حرف هایی توی دلمون هست که قراره توی دلمون به همراه خودمون بپوسه! یه سری حرف ها رو قرار نیست هیچ وقت به زبون بیاریم فقط باید همشون رو توی دلمون نگه داریم و اینقدر به خاطرش بسوزیم تا ببینیم کی خاکستر میشیم...

از این به بعد دیگه معذبت نمی کنم ولی اینجا واسه گفتن حرفام آزادم!